Podróż orzechów włoskich do Europy

Rzadko zastanawiamy się nad historią orzecha włoskiego. Owszem, w Polsce możemy spotkać drzewa, na których rosną orzechy włoskie, jednak nie zdarza się to zbyt często. Mało kto zna pochodzenie tej pysznej przekąski.Mamy jednak wreszcie okazję, by to zmienić - spójrzmy zatem skąd się wziął ten pyszny orzech?

Włochy niekoniecznie są dobrym tropem

Owszem, w Polsce przyjęła się nazwa orzecha włoskiego, jednak w innych krajach jest też nazywany orzechem angielskim, perskim urzechem, lub też po prostu Juglans regia– jest to bowiem prawidłowa nazwa systematyczna. Przypisywanie geograficzne nie jest wskazane, również biorąc pod uwagę bardzo szeroki obszar, na którym możemy się natknąć na to drzewo. W obszarze od Bałkanów, aż do Himalajów i południowych Chin - nie powinniśmy narzekać na brak świeżych orzechów włoskich.Jeśli jesteśmy ich wielkimi fanami - warto udać się do Kirgistanu, gdzie na wysokości od 1000 do 2000 metrów rosną całe lasy pełne Juglans regia. Nie musimy się także obawiać, że nasz przysmak wkrótce wyginie. W wydanejw 2012 roku książce "Rośliny obcego pochodzenia w Polsce ze szczególnym uwzględnieniem gatunków inwazyjnych" możemy przeczytać, że orzech włoski to "gatunek inwazyjny w początkowej fazie ekspansji". Rozprzestrzenia się zatem dość łatwo,a w pewnych okolicznościach może nawet stanowić zagrożenie dla pozostałych elementów fauny i flory lokalnego ekosystemu.Za kilka lat drzewa orzecha włoskiego będziemy spotykać znacznie częściej.

Droga Orzecha

Uważa się, że Juglans regia wywodzi się z Azji Centralnej, w szczególności z prowincji Xinjiang.Stamtąd rozpoczął swój marsz w stronę innych krajów, najwcześniej był obserwowany w Kazachstanie,Uzbekistanie, Kirgizji, Nepalu, Bhutanie, Tybecie, w północnych Indiach, Pakistanie i Sri Lance.W podobnym czasie trafił do Afganistanu, Turkmenistanu, Armenii, Gruzji, Turcji i Azerbejdżanu.Nietrudno się domyślić, że po opanowaniu tak szerokiej listy lokalizacji jego dalsza ekspansjabyła jedynie kwestią czasu. I rzeczywiście, szybko dotarł też do Europy, po drodze zmieniająctrochę swój wygląd. Stał się dużym drzewem ze sporymi owocami - dokładnie takim, jak znamy go dziś.W Polsce jego samoistne rozprzestrzenianie się rozpoczęło się intensywnie w latach 90 XX wieku. Od tej pory,coraz częściej pojawia się wśród lokalnych drzew. Co ciekawe, ciężko spotkać go w lasach, zazwyczaj występuje na gruntach porolnych.

A zatem pozostaje nam cieszyć się z podróżniczych tendencji orzecha włoskiego.To dzięki nim, nie musimy importować go z zagranicy, a możemy przebierać w ofertach lokalnych dostawców,lub posadzić własne orzechy włoskie na działce.